De gedachte overviel me op een vrijdagmiddag. Dat er een overeenkomst is tussen (progressieve) politici en het ICT coördinatorschap. Nou ja, misschien wat veel eer voor ons eenvoudige ambacht… maar er zit natuurlijk een stuk vooruit-zien in. Visie. En nadat je het visioen gezien hebt iedereen achter die visie krijgen. Acceptatie, en dan langzaam maar zeker de verankeringsfase … de vernieuwingen worden gewoon… en hup, daar ga je als ICT coördinator weer, de vólgende cyclus in. Ik ben bang dat ik hopeloos blijf steken in die verkenner-functie. Nu zat ik vroeger bij wat toen de padvinders heette… en je hoopt dan in pakweg vijfendertig jaar gegroeid, ontwikkeld te zijn… jammer dus.
Nu dus weer als
Ambassadeur bij Kennisnet. Leuke ambassadeursdag gehad – echt ik kan het iedereen aanbevelen – en helemaal opgeladen kom je weer op school. Vol met nieuwe ideën. Maar daar gebeurt van álles… en iedereen vind het best leuk dat jij op zo’n dag geweest bent… maar nu moet er toch echt weer aangepakt worden. Terug naar de harde werkelijkheid.
Je moet dan al je emotionele intelligentie in de strijd gooien om zaken de kant op te laten bewegen die jij wilt. Vaak glimlachen, masseren, aanmoedigen … ook als je denkt “nou dat kan wat mij betreft wel iets sneller/beter”. Soms hameren op afspraken die gemaakt zijn. Soms – en liefst niet al te vaak – op je poot spelen en een beetje ceremonieel boos worden. Als men naar jouw mening fundamenteel fout zit. Maar wel met mate en als het effectief is.
En dat deed me dus aan Jan Pronk denken. Ik ken ‘m niet persoonlijk, maar dat lijkt me iemand met een hart in z’n donder, die al jaren zich verdiept in ontwikkelingssamenwerking en zaken als vluchtelingenproblematiek. En hij heeft een verantwoordelijkheid als gezant van de VN…. en dan ben je diplomaat, dus dan probeer je dat werk diplomatiek te doen. Maar ergens is wel een grens. Hij schrijft in zijn
weblog dat hij moest vaststellen dat de Soedanese regering de eigen Darfur Peace Agreement met voeten trad… en hij zette die mening op internet. Grote ophef: had hij dat zo wel moeten doen. Had hij met een soepeler houding niet meer kunnen bereiken !!??… HIJ moest het veld ruimen maar …. de weerzinwekkende gang van zaken in Zuid Soedan was WEL even wereldnieuws.
Het probleem is dat je zoiets maar één keer kunt doen. Maar hij deed het toen hij zijn principes belangrijker vond dan zijn eigen carričre. Petje af.